Showing posts with label Αραβική Ποίηση. Show all posts
Showing posts with label Αραβική Ποίηση. Show all posts

Thursday, 14 June 2018

إلى الصَباح والنصف Ως το πρωί και μισή




I
H πόρτα είναι μπροστά σου ανοιχτή, απ’ το πρωί ως το πρωί και μισή

II
Κάθεσαι με τα ρούχα σου σαν λόφος. Πέφτει πάνω σου η βροχή και βρέχεσαι.
Το φίδι σέρνεται και στέκεται στο λόφο σαν σπαθί. Ξεσπάτε σε αναφιλητά.

III
Το χρώμα του στόματός σου μυρίζει μήλο.

IV
Η ώρα είναι νύχτα μετά τα μεσάνυχτα. Η αγαπημένη μου έχει σπίτι
Πάνω από τη νύχτα. Το σπίτι της έχει δωμάτιο στη μέση της νύχτας.
Κοιτάζει από κει, αλλά δεν με βλέπει. Περπατάει όπου κι εγώ και δεν
Με βλέπει. Ανάβει το φως και δεν με βλέπει.
Κοιμάται στην αναβολή. Ονειρεύεται το παράθυρο, και φοβάται να την κατακτήσει
Το αεράκι.

V
Κοίταξε στο σκοτάδι, περνώ και αγκαλιάζω τη φωνή σου.
Τη φωνή σου που βγαίνει από τον λαιμό μου σαν σταφίδα.

(Ούνσι Αλ Χαζ)


I
الباب مفتوح أمامك مفتوح من الصباح إلى الصباح
إلى الصباح والنصف.

II
تجلسين بثيابك كالتلّة. يهطل المطر فتبتلّين.
تزحف الأفعى وتنتصب على التلّة كسيف. تشهقان.

III
لونُ فمك رائحته تفّاح.

IV
الساعة هي اللّيل بعد اللّيل والنصف. لحبيبتي بيت
فوق اللّيل. لبيتها غرفة في منتصف اللّيل.
تنظر من هناك فلا تراني. تمشي حيث أمشي فلا
تراني. تُضيء فلا تراني.
وتنام في التأجيل. تحلم بالنافذة، وتخاف أنْ يحتلّها
النسيم.

V
حدّقي في الظلام؛ أمرُّ وأغمر صوتك.
صوتك الطالع من حنجرتي كالزبيب.

(أنسي الحاج)

Wednesday, 1 March 2017

Γράφει και διαβάζει يَكتُب ويَقْرأ




Ήτανε μια παλάμη
Ήτανε δυο
Ήτανε δυο μικρές παλάμες
Που δεν έφτιαξαν παρά μόνο σκιά
Χιόνι
Και κάρβουνο αναμμένο.
…

Ήταν ένα χείλος
Ήτανε δυο
Ήτανε στόμα
Που δεν έκανε παρά έρωτα.
…

Ήταν ένα μέτωπο
Πλατύ
Που δεν έκανε παρά ταξίδια.
…

Ήτανε δυο μάτια
Που δεν έκαναν παρά φυλάκιση.
…

Ήταν μαλλιά
Κι αστραπή.
…

Ήτανε μια φωνή
Ήτανε μια φωνή σαν την παλάμη
Δεν έκανε 
Παρά ύπνο.
…

Ήταν κορμί
Σαν τον αέρα ανάμεσα σε φωτιά και νερό
Δεν έκανε
Παρά φωτιά και νερό.
…

Ήτανε μια γυναίκα.
Εκεί και ένας άντρας
Δεν έκανε παρά να τη γράφει
Δεν έκανε παρά να τη διαβάζει
Δεν έκανε παρά να καθίσει στο μπαλκόνι
Πάνω απ’ την πόλη
Πάνω απ’ την αλήθεια.



Του ποιητή Ούνσι Αλ Χαζ                                      

Eικόνα: The Cathedral- Auguste Rodin- 1908                                    

كانَتْ يَد
كانَتْ يَدان
كانت يدانِ صَغيرتان
لم تَفْعَلا غَيْرَ الظِلّ
والثَلج
والجَمْر.
...
كانَتْ شَفَة
كانَتْ شَفَتان
كان فَم
لم يَفْعَل غَيْرَ الحُبّ.
...
كان جَبين
فَسيح
لم يَفْعَل غَيْرَ السَّفَر.
...
كانَتْ عَينان
لم تَفْعَلا غَيْرَ السَجْن.
...
كان شَعْر
وبَرْق.
...
كان صَوْت
كان صَوْت كَاليَد
لم يَفْعَل
غَيْرَ النَوْم.
...
كان جَسَد
كَالهَواءِ بَيْنَ نارٍ وماء
لم يَفْعَل
غَيْرَ نارٍ وماء.
...
كانَتِ امْرَأة.
كان هُناكَ رَجُل
لم يَفْعَلْ غَيْرَ كِتابَتِها
لم يَفْعَلْ غَيْرَ قِراءَتِها
لم يَفْعَلْ غَيْرَ الجُلوسِ فَوْقَ الشُرْفة
فَوْقَ المَدينة
فَوْقَ الحَقيقة.



للشاعر أُنسي الحاج                       


Sunday, 2 October 2016

Σαν καφενείο μικρό είναι ο έρωτας كمقهى صغير هو الحبّ






Σαν καφενείο μικρό πάνω στο δρόμο των ξένων-
Είναι ο έρωτας… Ανοίγει σε όλους τις πόρτες του.
Σαν καφενείο που γεμίζει και αδειάζει σύμφωνα με τον καιρό:
Αν βρέξει αυξάνουν οι θαμώνες του,
Αν φτιάξει ο καιρός μειώνονται και βαριούνται.
Είμαι εδώ- ξένη- κάθομαι στη γωνιά
Τι χρώμα έχουν τα μάτια σου; Πώς σε λένε; Πώς
Να σε φωνάξω όταν περάσεις από μένα ενώ
Σε περιμένω;
Καφενείο μικρό ο έρωτας. Παραγγέλνω δυο
Κρασιά και πίνω στη γεια μου και στην υγεία σου. Κουβαλάω
Δυο καπέλα και ομπρέλα. Βρέχει τώρα
Βρέχει όσο ποτέ, και δεν μπαίνεις
Λέω μέσα μου στο τέλος: ίσως αυτή που
Περίμενα με περίμενε… ή περίμενε άλλον άντρα-
Μας περίμενε και δεν αναγνώρισε εκείνον/ εμένα,
Και έλεγε: είμαι εδώ, σε περιμένω
Τι χρώμα έχουν τα μάτια σου; Τι κρασί σ’ αρέσει;
Πώς σε λένε; Πώς να σε φωνάξω όταν
Περάσεις από μπροστά μου
Σαν καφενείο μικρό είναι ο έρωτας…

-Μαχμούντ Νταρουίς-

*Van Gogh- Café Terrace at Night
 كمقهى صغير على شارع الغرباء –
هو الحُبُّ... يفتح أَبوابه للجميع.
كمقهى يزيد وينقُصُ وَفْق المُناخ:
إذا هَطَلَ المطُر ازداد رُوَّادُهُ،
وإذا اعتدل الجوُّ قَلُّوا ومَلُّوا..
أنا ههنا – يا غريبةُ – في الركن أجلس
ما لون عينيكِ؟ ما اُسمك؟ كيف 
 أناديك حين تَمُرِّين بي، وأنا جالس
في انتظاركِ؟
مقهى صغيرٌ هو الحبُّ. أَطلب كأسَيْ
نبيذٍ وأَشرب نخبي ونخبك. أَحمل
قُبَّعتين وشمسيَّةً. إنها تمطر الآن.
تمطر أكثر من أَيّ يوم، ولا تدخلين.
أَقول لنفسي أَخيراً: لعلَّ التي كنت
أنتظرُ انتظَرَتْني... أَو انتظرتْ رجلاً
آخرَ – انتظرتنا ولم تتعرّف عليه / عليَّ
وكانت تقول: أَنا ههنا في انتظاركَ.
ما لون عينيكَ؟ أَيَّ نبيذٍ تحبُّ؟
وما اُسمُكَ ؟ كيف أناديكَ حين
تمرُّ أَمامي
كمقهى صغيرٍ هو الحُبّ...

محمود درويش- ا-

Wednesday, 9 September 2015

Καλοκαίρι και χειμώνας صيف وشتاء



Τίποτε το καινούργιο. Είναι δύο οι εποχές εδώ:
Ένα μακρύ καλοκαίρι σαν μιναρές στα έσχατα του διαστήματος.
Και ένας χειμώνας σαν καλόγρια που προσεύχεται με ευλάβεια.
Η δε άνοιξη
Δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της
Παρά μόνο για να χαιρετήσει: καλώς ήρθατε
Στην ανάληψη του Ιησού.
Το δε φθινόπωρο,
Δεν είναι άλλο από μια απομόνωση
Για να σκεφτούμε τι από τα χρόνια μας έχει ξεπέσει
Στο δρόμο της επιστροφής.
Πού ξεχάσαμε τη ζωή; Ρώτησα την πεταλούδα
Καθώς πετάει γύρω γύρω στο φως
Και έτσι κάηκε με τα δάκρυα!

Μαχμούντ Νταρουίς
(για το αραβικό πρωτότυπο, εδώ)

Thursday, 9 April 2015

Πάρε την φοράδα μου και σφαξ’ την -- خُذي فَرَسي واذْبَحيها

Είσαι συ, όχι το πάθος μου για κατακτήσεις, η γαμήλια μου χαρά
Στην ψυχή μου άφησα, και στους συντρόφους της, τα δαιμόνια της δικής σου
Την ελευθερία να υποταχθεί σ’ ό,τι ζητάς.
Πάρε την φοράδα μου
Και σφαξ’ τηνε
Για να περπατήσω σαν τον πολεμιστή μετά την ήττα
Δίχως όνειρο και αίσθηση.
Χαιρετώ τον κόπο που θέλεις
Στον αιχμάλωτο πρίγκηπα, και το χρυσό για την τελετή
Των συνοδών το καλοκαίρι.
Με χαιρετίσματα χίλια
Σε χαιρετώ, όλη, να σε περιτριγυρίζουν οι οπαδοί- δαίμονες και άνθρωποι-
Χαιρετώ αυτά που έκανες μόνη σου για σένα
Η φουρκέτα σου σπάει
Το σπαθί μου και την ασπίδα.
Το κουμπί απ’ το πουκάμισό σου κουβαλάει στην λάμψη του
Το μυστικό κάθε λογής πουλιού.
Πάρε την πνοή μου ως κιθάρα που υπακούει
Σ’ ό,τι ζητάς απ’ τον άνεμο.
Όλη μου η Ανδαλουσία
Στα χέρια σου- μη, μια χορδή να μην αφήσεις
Για να αμυνθώ στην Ανδαλουσία μου.
Θα καταλάβω, σ’ άλλο καιρό
Θα καταλάβω ότι νίκησα με την απελπισία μου
Και ότι βρήκα τη ζωή μου, εκεί,
Έξω από αυτή, κοντά στο χθες μου
Πάρε τη φοράδα μου
Και σφάξ τηνε,
Για να κουβαλήσω τον εαυτό μου- ζωντανό ή νεκρό-
Με τα δικά μου χέρια.

Ποίημα του Μαχμούντ Νταρουίς
μεταφράστηκε στις 15/10/14


أنتِ , لا هوسي بالفتوحات , عرسي
تركتُ لنفسي وأقرانها من شياطين نفسك
حرية الامتثال لما تطلبين
خذي فرسي
واذبحيها
لأمشي مثل المحارب بعد الهزيمة
من غير حلمٍ وحس
سلاما على ما تريدين من تعبٍ للأمير الأسير
ومن ذهبٍ لاحتفال الوصيفات بالصيف
الف سلام عليك
جميعك حافلة بالمريدين من كل جن وإنس
سلاما على ما صنعتِ بنفسك من أجل نفسك
دبوس شعرك يكسر سيفي وتُرسي
وزر قميصك يحمل في ضوئه لفظة السر للطير من كل جنس
خذي نفسي أخذَ جيتارةٍ تستجيب
.لِما تطلبين من الريح
أندلسي كلها في يديكِ
فلا تدعي وتراً واحداً للدفاع عن النفس
في أرض أندلسي
سوف أدرك في زمن آخر
سوف أدرك أنّي انتصرت بيأسي
أنّي وجدت حياتي هنالك
خارجها قرب أمسي
خذي فرسي
واذبحيها
ًلأحمل نفسي حياً وميتا
...بنفسي
محمود درويش

Thursday, 19 July 2012

Θόρυβος ضجيج


Γιατί τόσος θόρυβος

Στα μάτια σας

Δεν είμαι τυφλός

Αλλά η βερικοκιά

Και οι μακρινοί ερωδιοί

Ακόμα

Επαναλαμβάνουν τα όνειρά τους…

Να ‘μαι εγώ μεταλαμβάνω την πραότητα μου

Κουτάλι

Το κουτάλι

Και ξαναδιαβάζω τα ποιήματά μου

Σε έναν φίλο

Με χαμηλωμένη φωνή.

Κι ύστερα κλαίω.

Κι ύστερα στενοχωριέμαι.

Κι ύστερα σπάω το ανθοδοχείο με τα τριαντάφυλλα.


του ποιητή Ισκάνταρ Χαμπάς.

لمَ كلّ هذا الضجيج

في عيونكم

لستُ ضريراً

لكنّ شجرة المشمش

وطيور اللقلاق البعيدة

ما زالت

تعيد أحلامها...

ها أنا أتناول وداعتي

ملعقة

ملعقة

وأُعيد قراءة قصائدي

لصديق

بصوت خافت.

ثمّ أبكي.

ثمّ أحزن.

ثمّ أكسر مزهريّة الورد.



للشاعر إسكندر حبش.

Monday, 23 April 2012

Ισκάνταρ Χάμπας: Εκείνες οι Πόλεις إسكندر حبش: تلك المدن


I-
حين لن تبقى لي تلك المدن
ستموت الليالي كلُّها
وعند المساء
سيقتلع الحلم الحجارة
وهذه التماثيل الواقفة عند مجرى النهر
مثل تنهيدات رطبة.
من يبحث عن مركبٍ يختفي فوق المياه؟

III-
حين لن تبقى تلك المدن...
ستأتي خلال أمسيات الصيف
عاصفةٌ غامضة
كي تجتاح الضوء
أريد أن أذهب إلى تلك الصحراء
كي أسمع الفضاء
وهو يتذكّر الخراب المخنوق
من شدّة الحلم.
هل ستأتي سنوات
كي نلتقي بهذه القصائد المتروكة
على حافة الفجر؟
لم يعد من شيء هنا
لا شيء سوى المياه
التي تكلّل أرضاً
نسيها الفجر
قبل أن يركض خلف الصوت.
 من ديوان "تلك المدن" 1998
I-
Όταν δεν θα υπάρχουν πια για μένα αυτές οι πόλεις
Οι νύχτες θα πεθάνουν όλες
Και το βράδυ
Το όνειρο θα ξεριζώσει τις πέτρες
Και αυτά τα αγάλματα που στέκουν
Στην ακτή του ποταμιού
Σαν υγρούς αναστεναγμούς.
Ποιος ψάχνει ένα καράβι
Που εξαφανίζεται πάνω απ’ τα νερά;

III-
Όταν δεν θα υπάρχουν πια αυτές οι πόλεις
Θα ρθει
Τις καλοκαιρινές βραδιές
Μια μυστηριώδης θύελλα
Για να εισβάλει στο φως και να το κατακτήσει
Θέλω να πάω σ’ εκείνη την έρημο
Για να ακούσω το ύπαιθρο
Καθώς αναθυμάται το χάος που πνίγηκε
Απ’ το πολύ όνειρο.
Θα ρθουν, άραγε, χρόνια
Για να συναντηθούμε μ’ αυτά τα εγκαταλελειμμένα ποιήματα
Στην άκρη του όρθρου;
Δεν μένει τίποτε εδώ
Τίποτε εκτός απ’ το νερό
Που στεφανώνει μια γη
Που την ξέχασε το πρωί
Πριν τρέξει πίσω απ’ τη φωνή.
Από την συλλογή "Εκείνες οι Πόλεις", 1998