Showing posts with label ترجمات. Show all posts
Showing posts with label ترجمات. Show all posts

Sunday, 19 August 2018

قصيدتان لمطران أُستراليا ستيليانوس خاركياناكيس Δύο ποιήματα του Αυστραλίας Στυλιανού Χαρκιανάκη





Αφορισμοί
Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσιν
πάντες οι άνθρωποι.
                                                                                Λουκάς, 6,26

Αλλοίμονο σ’ αυτούς
                                που δεν αμφισβητήθηκαν,
γιατί θα πει πως ταυτίστηκαν
                                μ’ όλους τους ανθρώπους.
Αλλοίμονο σ’ αυτούς
που δεν διώχτηκαν,
γιατί θα πει πως δεν πολέμησαν
                                μήτε με σκιές.
Αλλοίμονο σ’ αυτούς
                                που δεν εθανατώθηκαν,
γιατί θα πει πως δεν επλήρωσαν
                                το φόρο της ζωής ακέραιο.


قَناعات
          
          الويل لكم إذا قال فيكم
           جميعُ الناسِ حسناً. 
                                  لوقا 6: 26
الوَيْلُ لِأُولئِكَ الذين       
          لَمْ يُحاجّوا،
لأنَّ هذا يَعْني أَنَّهُم تَماهَوا
مَعَ جَميعِ الناس.

الوَيْلُ لِأُولئِكَ الذين
          لَمْ يُضْطَهَدوا،
لأنَّ هذا يعني أَنّهُم لَمْ يُحارِبوا
          ولا حَتّى ظِلال.

الوَيْلُ لِأُولئِكَ الذين
          لَمْ يُقْتَلوا،
لِأنَّ هذا يَعْني أَنَّهُم لم يَدْفَعوا
          ضريبةَ الحياةِ كاملةً.
         
ΤΟ ΑΝΑΦΙΛΗΤΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Οἱ μεγάλες ἀλήθειες εἶναι ἁπλές:
ὁ Θεὸς
ἡ Ἀγάπη
ἡ Εἰρήνη.
Γιὰ νὰ τὶς πιστέψεις
πρέπει νὰ ‘χεῖς ἁπλὴ ψυχὴ
σὰν τὸ παιδί
τὴ Μάννα
τὸν Ἐπαίτη.
Τότε κι ὁ κόσμος θὰ πεισθεῖ
ν’ ἀκούσει τὸ ἀναφιλητό σου
ὅταν μιλᾶς ἁπλὰ
γιὰ τὴν Ἀλήθεια! 






نشيج الحقيقة

الحَقائِقُ الكَبيرةُ بَسيطة
الله
الحُبّ
السَلام
لِتُؤْمِنَ بِها
يَجِبُ أنْ تَكونَ روحُكَ بَسيطة
مِثْلَ الطِفْل
والأُمّ
والشَحّاذ.
عِنْدَها يَقْتَنِعُ العالَمُ و يَسْمَعُ نَشيجَكَ
حينَ تَتَكَلَّمُ فَقط
عنِ الحقيقة!


كلمة واجبة: هاتان القصيدتان أُلْقيَتا في أمسية "الشعر الكهنوتيّ" في 11 كانون الثاني 2018 التي نظّمها أستاذ اللاهوت والموسيقيّ بانايوتيس أنذريوبولوس في المركز الثقافيّ الألمانيّ في أثينا. ونُشِرَت الترجمة العربيّة في جريدة "العربيّ الجديد" بتاريخ 16 آب 2018.

Αυτά τα ποιήματα παρουσιάστηκαν αρχικά στην εκδήλωση "Ιερατική Ποίηση" στις 11 Ιανουαρίου 2018 στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας, με το «Καλλιτεχνικό Σύνολο ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ». Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην αρχική ανάρτηση στο ιστολόγιο Φως Φαναρίου

Thursday, 14 June 2018

إلى الصَباح والنصف Ως το πρωί και μισή




I
H πόρτα είναι μπροστά σου ανοιχτή, απ’ το πρωί ως το πρωί και μισή

II
Κάθεσαι με τα ρούχα σου σαν λόφος. Πέφτει πάνω σου η βροχή και βρέχεσαι.
Το φίδι σέρνεται και στέκεται στο λόφο σαν σπαθί. Ξεσπάτε σε αναφιλητά.

III
Το χρώμα του στόματός σου μυρίζει μήλο.

IV
Η ώρα είναι νύχτα μετά τα μεσάνυχτα. Η αγαπημένη μου έχει σπίτι
Πάνω από τη νύχτα. Το σπίτι της έχει δωμάτιο στη μέση της νύχτας.
Κοιτάζει από κει, αλλά δεν με βλέπει. Περπατάει όπου κι εγώ και δεν
Με βλέπει. Ανάβει το φως και δεν με βλέπει.
Κοιμάται στην αναβολή. Ονειρεύεται το παράθυρο, και φοβάται να την κατακτήσει
Το αεράκι.

V
Κοίταξε στο σκοτάδι, περνώ και αγκαλιάζω τη φωνή σου.
Τη φωνή σου που βγαίνει από τον λαιμό μου σαν σταφίδα.

(Ούνσι Αλ Χαζ)


I
الباب مفتوح أمامك مفتوح من الصباح إلى الصباح
إلى الصباح والنصف.

II
تجلسين بثيابك كالتلّة. يهطل المطر فتبتلّين.
تزحف الأفعى وتنتصب على التلّة كسيف. تشهقان.

III
لونُ فمك رائحته تفّاح.

IV
الساعة هي اللّيل بعد اللّيل والنصف. لحبيبتي بيت
فوق اللّيل. لبيتها غرفة في منتصف اللّيل.
تنظر من هناك فلا تراني. تمشي حيث أمشي فلا
تراني. تُضيء فلا تراني.
وتنام في التأجيل. تحلم بالنافذة، وتخاف أنْ يحتلّها
النسيم.

V
حدّقي في الظلام؛ أمرُّ وأغمر صوتك.
صوتك الطالع من حنجرتي كالزبيب.

(أنسي الحاج)

Saturday, 11 November 2017

Γιάννης Ρίτσος: Επιλογικό يانيس ريتسوس: خاتِمة



Νὰ μὲ θυμόσαστε - εἶπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σὲ πέτρες κι ἀγκάθια,
γιὰ νὰ σᾶς φέρω ψωμὶ καὶ νερὸ καὶ τριαντάφυλλα.

Τὴν ὀμορφιὰ
Ποτές μου δὲν τὴν πρόδωσα. Ὅλο τὸ βιός μου τὸ μοίρασα δίκαια.
Μερτικὸ ἐγὼ δὲν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ᾿ ἕνα κρινάκι τοῦ ἀγροῦ
τὶς πιὸ ἄγριες νύχτες μας φώτισα. Νὰ μὲ θυμᾶστε.

Καὶ συγχωρᾶτε μου αὐτὴ τὴν τελευταῖα μου θλίψη:

Θἄθελα
ἀκόμη μιὰ φορὰ μὲ τὸ λεπτὸ δρεπανάκι τοῦ φεγγαριοῦ νὰ θερίσω
ἕνα ὥριμο στάχυ. Νὰ σταθῶ στὸ κατώφλι, νὰ κοιτάω,
καὶ νὰ μασῶ σπυρὶ σπυρὶ τὸ στάρι μὲ τὰ μπροστινά μου δόντια
θαυμάζοντας κι εὐλογώντας τοῦτον τὸν κόσμο ποὺ ἀφήνω,
θαυμάζοντας κι Ἐκεῖνον ποὺ ἀνεβαίνει τὸ λόφο στὸ πάγχρυσο λιόγερμα. Δέστε:
Στὸ ἀριστερὸ μανίκι του ἔχει ἕνα πορφυρὸ τετράγωνο μπάλωμα. Αὐτὸ
δὲν διακρίνεται πολὺ καθαρά. Κι ἤθελα αὐτὸ προπάντων νὰ σᾶς δείξω.

Κι ἴσως γι᾿ αὐτὸ προπάντων θ᾿ ἄξιζε νὰ μὲ θυμᾶστε.


قال: تَذَكّروني. سِرْتُ آلاف الكيلومترات
بِلا خُبْزٍ، بِلا ماء، على الحِجارةِ والشَوْك
لِأَجْلِبَ لَكم خُبْزاً وماءً ووُروداً.

الجمالَ
لم أَخُنْهُ قَطّ. حَياتي كُلَّها وَزَّعْتُها بِالعَدْل
لم أَحْتَفِظْ لي مِنْها بِشَيْء. فَقير مُدْقَع. بِزَنْبَقَةٍ منَ الحَقْل
أَضَأْتُ أَعْتى ليالينا. تَذَكَّروني.

واسْمَحوا لي بِهذا الحُزْنِ الأخير:

أَرْغَبُ
لِمَرَّةٍ أُخْرى أنْ أَحْصُدَ سُنْبُلةً يانِعةً
بِمِنْجَلِ القَمَرِ الرَفيع. أَنْ أَقِفَ عندَ العتبة وأَنْظُر،
وأَمْضُغَ القَمْحَ حبّةً حَبّةً بِأَسْناني الأماميّة
مُتَعَجِّباً ومُبارِكاً هذا العالَم الذي أَتْرُك،
مُتَعجِّباً مِن "ذلك" [الإلَه] الذي يَصعَدُ التَلّةَ في لَمْعِ ذَهَبِ الغُروب. أُنْظُروا:
في كُمِّهِ الأَيْسَر رُقْعةٌ أُرْجوانيّةٌ مُرَبَّعة. هذا
لا يَنْقَشِعُ بوضوحٍ كثير. لَكِنّي رَغِبْتُ قَبْلَ كُلِّ شَيْءٍ أنْ أَدُلَّكم إلَيه.

ولَرُبَّما، لِهذا، قبلَ كُلِّ شَيْء، يَجْدُرُ أنْ تَتَذَكَّروني.

يانيس ريتسوس 

Friday, 12 May 2017

Αν ήσουνα τρελός لَوْ كُنْتَ مَجنوناً


Αν ήσουνα τρελός θα 'χες κρύψει του ήλιου τον δίσκο
αν ήσουνα τρελός θα 'χες κλέψει απ' τα δέντρα τον ίσκιο
αν ήσουνα τρελός θα μου θύμιζες λόγια που καίνε
αν ήσουνα τρελός θα με μάθαινες πάλι πως κλαίνε.

Αν ήσουνα τρελός θα 'χες σβήσει στους δρόμους τα φώτα
αν ήσουνα τρελός θα μου χτύπαγες πάλι την πόρτα
αν ήσουνα τρελός ένα βήμα θα μού 'λεγες κάμε
αν ήσουνα τρελός στον παράδεισο απόψε να πάμε.

Μα εσύ μου πήρες τ' όνειρο
και το 'κανες κομμάτια
στου φεγγαριού το βλέφαρο
στων αστεριών τα μάτια.

[Νίκος Γκάτσος]


لَوْ كُنْتَ مَجنوناً لأَخْفَيْتَ قُرْصَ الشَمْس
لو كُنْتَ مَجنوناً لَسَرَقْتَ من الشَجَراتِ الظِلّ
لو كُنْتَ مَجنوناً لَذَكَّرْتَني بِكَلماتٍ تَكْوي
لو كُنْتَ مَجنوناً لَعَلّمْتَني كيف من جديدٍ أبْكي
لو كُنْتَ مَجنوناً لَأَطْفَأتَ مَصابيحَ الدُروب
لو كُنْتَ مَجنوناً لَقَرَعْتَ ثانيةً بابي
لو كُنْتَ مَجنوناً لَقُلْتَ "خَطْوةً اُخْطي"
لو كُنْتَ مَجنوناً لَذَهَبْنا إلى الفِردَوسِ الليلةَ
لَكِنّكَ أَخَذْتَ حُلْمي
ونثرتَهُ فُتاتاً
على رَمْشِ القَمَر
على عُيونِ النُجوم.

[نيكوس غاتسوس]

Wednesday, 1 March 2017

Γράφει και διαβάζει يَكتُب ويَقْرأ




Ήτανε μια παλάμη
Ήτανε δυο
Ήτανε δυο μικρές παλάμες
Που δεν έφτιαξαν παρά μόνο σκιά
Χιόνι
Και κάρβουνο αναμμένο.
…

Ήταν ένα χείλος
Ήτανε δυο
Ήτανε στόμα
Που δεν έκανε παρά έρωτα.
…

Ήταν ένα μέτωπο
Πλατύ
Που δεν έκανε παρά ταξίδια.
…

Ήτανε δυο μάτια
Που δεν έκαναν παρά φυλάκιση.
…

Ήταν μαλλιά
Κι αστραπή.
…

Ήτανε μια φωνή
Ήτανε μια φωνή σαν την παλάμη
Δεν έκανε 
Παρά ύπνο.
…

Ήταν κορμί
Σαν τον αέρα ανάμεσα σε φωτιά και νερό
Δεν έκανε
Παρά φωτιά και νερό.
…

Ήτανε μια γυναίκα.
Εκεί και ένας άντρας
Δεν έκανε παρά να τη γράφει
Δεν έκανε παρά να τη διαβάζει
Δεν έκανε παρά να καθίσει στο μπαλκόνι
Πάνω απ’ την πόλη
Πάνω απ’ την αλήθεια.



Του ποιητή Ούνσι Αλ Χαζ                                      

Eικόνα: The Cathedral- Auguste Rodin- 1908                                    

كانَتْ يَد
كانَتْ يَدان
كانت يدانِ صَغيرتان
لم تَفْعَلا غَيْرَ الظِلّ
والثَلج
والجَمْر.
...
كانَتْ شَفَة
كانَتْ شَفَتان
كان فَم
لم يَفْعَل غَيْرَ الحُبّ.
...
كان جَبين
فَسيح
لم يَفْعَل غَيْرَ السَّفَر.
...
كانَتْ عَينان
لم تَفْعَلا غَيْرَ السَجْن.
...
كان شَعْر
وبَرْق.
...
كان صَوْت
كان صَوْت كَاليَد
لم يَفْعَل
غَيْرَ النَوْم.
...
كان جَسَد
كَالهَواءِ بَيْنَ نارٍ وماء
لم يَفْعَل
غَيْرَ نارٍ وماء.
...
كانَتِ امْرَأة.
كان هُناكَ رَجُل
لم يَفْعَلْ غَيْرَ كِتابَتِها
لم يَفْعَلْ غَيْرَ قِراءَتِها
لم يَفْعَلْ غَيْرَ الجُلوسِ فَوْقَ الشُرْفة
فَوْقَ المَدينة
فَوْقَ الحَقيقة.



للشاعر أُنسي الحاج                       


Sunday, 2 October 2016

Σαν καφενείο μικρό είναι ο έρωτας كمقهى صغير هو الحبّ






Σαν καφενείο μικρό πάνω στο δρόμο των ξένων-
Είναι ο έρωτας… Ανοίγει σε όλους τις πόρτες του.
Σαν καφενείο που γεμίζει και αδειάζει σύμφωνα με τον καιρό:
Αν βρέξει αυξάνουν οι θαμώνες του,
Αν φτιάξει ο καιρός μειώνονται και βαριούνται.
Είμαι εδώ- ξένη- κάθομαι στη γωνιά
Τι χρώμα έχουν τα μάτια σου; Πώς σε λένε; Πώς
Να σε φωνάξω όταν περάσεις από μένα ενώ
Σε περιμένω;
Καφενείο μικρό ο έρωτας. Παραγγέλνω δυο
Κρασιά και πίνω στη γεια μου και στην υγεία σου. Κουβαλάω
Δυο καπέλα και ομπρέλα. Βρέχει τώρα
Βρέχει όσο ποτέ, και δεν μπαίνεις
Λέω μέσα μου στο τέλος: ίσως αυτή που
Περίμενα με περίμενε… ή περίμενε άλλον άντρα-
Μας περίμενε και δεν αναγνώρισε εκείνον/ εμένα,
Και έλεγε: είμαι εδώ, σε περιμένω
Τι χρώμα έχουν τα μάτια σου; Τι κρασί σ’ αρέσει;
Πώς σε λένε; Πώς να σε φωνάξω όταν
Περάσεις από μπροστά μου
Σαν καφενείο μικρό είναι ο έρωτας…

-Μαχμούντ Νταρουίς-

*Van Gogh- Café Terrace at Night
 كمقهى صغير على شارع الغرباء –
هو الحُبُّ... يفتح أَبوابه للجميع.
كمقهى يزيد وينقُصُ وَفْق المُناخ:
إذا هَطَلَ المطُر ازداد رُوَّادُهُ،
وإذا اعتدل الجوُّ قَلُّوا ومَلُّوا..
أنا ههنا – يا غريبةُ – في الركن أجلس
ما لون عينيكِ؟ ما اُسمك؟ كيف 
 أناديك حين تَمُرِّين بي، وأنا جالس
في انتظاركِ؟
مقهى صغيرٌ هو الحبُّ. أَطلب كأسَيْ
نبيذٍ وأَشرب نخبي ونخبك. أَحمل
قُبَّعتين وشمسيَّةً. إنها تمطر الآن.
تمطر أكثر من أَيّ يوم، ولا تدخلين.
أَقول لنفسي أَخيراً: لعلَّ التي كنت
أنتظرُ انتظَرَتْني... أَو انتظرتْ رجلاً
آخرَ – انتظرتنا ولم تتعرّف عليه / عليَّ
وكانت تقول: أَنا ههنا في انتظاركَ.
ما لون عينيكَ؟ أَيَّ نبيذٍ تحبُّ؟
وما اُسمُكَ ؟ كيف أناديكَ حين
تمرُّ أَمامي
كمقهى صغيرٍ هو الحُبّ...

محمود درويش- ا-