Sunday, 21 November 2010

Μαρία -πράξεις ΙΙ, ΙΙΙ-

-Πράξη ΙΙ-

Ιερό-δουλη

Ερωτό-δουλη

Ψυχή πάντα

Ελεύθερη.


Του Λόγου

ανάγγιχτο το σπήλαιο-

ασυλία ιερά

απ’ την ηδονή

μακριά-.


-Πράξη ΙΙΙ-

Με αργυρά τριάντα

απολυτρώνει εσέ.


Στον τάφο σαν σε πάρει

όλως σ’ανασταίνει

κι όταν στον κόσμο βγαίνεις

το «Μη μου άπτου»

βιώνεις.

-Εισόδια της Θεοτόκου 2010-

Ανατροπή إنقلاب

فليكـن الإنسان مريضا

وليـراقـص المـوت

مَن قال إن العافية

حـقيـقـة

وعـوائـد الطـبـيعـة

قـيـاس؟

فـلـتـنـقلـب

كـلّـها

الآن!


Ας είναι άρρωστος ο άνθρωπος

Και με τον θάνατο να στήσει χορό

Ποιος είπε την υγεία

Αλήθεια

Της φύσης οι συνήθειες

Κανόνας;

Όλα

τώρα

ας ανατραπούν!

21-11-10

Μαρία

- Πράξη Ι-


Πιστεύω

εις μιαν

γυναίκαν

Μαρίαν την Μαγδαληνή.


Ποιήτρια

ανδρών τε και θεών.


Με στήθη

θεών κατοικία και

πόδια ανδρογεννήτορα


-Εισόδια της θεοτόκου 2010-

Tuesday, 9 November 2010

Χάρτινο το φεγγαράκι وَرَقٌ ذا القمرُ الصغير

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι

ψεύτικη ακρογιαλιά

αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι

ψεύτικη ακρογιαλιά

αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

سيأتي بالطيورِ البحر

والهواءُ بالنجماتِ الذهبيّة

حتّى تُداعبَ شَعرَك

ويدَك لتقبّلها.


وَرَقٌ ذا القمرُ الصغير

وهذا الشاطئُ وَهْم

لو صدّقتني قليلاً

لكانت كلّها حقيقة.


يَجري بغير حبّك

الوقتُ بطيئاً

يَصيرُ بغير حبّك

هذا العالم أصغر.


وَرَقٌ ذا القمرُ الصغير

وهذا الشاطئُ وَهْم

لو صدّقتني قليلاً

لكانت كلّها حقيقة.

شعر: نيكوس غاتسوس. تلحين: مانوس خاتزيذاكيس.

Thursday, 9 September 2010

Η συμπαντική στιγμή της «ηττονίκης»

Δραπέτευσα για πολλοστή φορά από το άχαρο διάβασμα ένεκα εξεταστικής, καταφεύγοντας στην φωλιά του Κροκ. Στου Νικόλα του Άσιμου για όσους δεν έτυχε να πέσουν στο βιβλίο του_ ή να πέσει εκείνο σ’ αυτούς. Κάποτε είχα διαβάσει στο βιβλίο Αναζητώντας τους Κροκανθρώπους ένα ποίημα_ το παραθέτω πιο κάτω_ όπου αναφέρεται ο Άσιμος στις «Συμπαντικές Στιγμές»! Λοιπόν σήμερα ένιωσα ότι συνάντησα μια «συμπαντική στιγμή», που διατύπωσαν και ο Άσιμος και ο Ελύτης.

«Είναι η στιγμή της ήττας σου, της πιο πικρής σου ήττας, αλλά και της νίκης σου, της πιο σπουδαίας νίκης» λέει ο Νικόλας. Και ο Ελύτης παλαιότερα είχε πει_ στο Μονόγραμμα_ «Νίκη νίκη όπου έχω νικηθεί». Κατ’ αρχάς θεωρώ αυτή τη στιγμή συμπαντική γιατί πιστεύω ότι ο Άσιμος δεν είχε υπ’ όψιν του τον στίχο του Ελύτη που προηγείται το κείμενο του Νικόλα. Τότε ο Άσιμος δεν είχε την πολυτέλεια να φάει πόσο μάλλον να αγοράσει ποιητικές συλλογές. Μα ούτε ιντερνέτ υπήρχε για να κατεβάσει το Μονόγραμμα με διάφορες απαγγελίες. Αυτή η στιγμή που ανακάλυψαν οι δυο ποιητές αποκτά πολύ μεγάλη σημασία γιατί ακριβώς αυτοί οι δυο δεν τους ενώνει φαινομενικά τίποτε. Ο Ελύτης έχει ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο, γνώρισε την εκτίμηση της ελίτ της εκάστοτε χώρας, βραβεύτηκε με ένα διεθνές βραβείο (Νόμπελ), έφαγε με πλούσιους και έκανε διακοπές. Ο Άσιμος ήταν διωκόμενος από όλους, από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά και όσους κατατάσσονται στο μεταξύ, δεν είχε πολλές φορές πού την κεφαλήν κλείναι, και τα μόνα ταξίδια του ήταν από τα αστυνομικά τμήματα, και τα δικαστήρια μέχρι την ψυχιατρική κλινική και τανάπαλιν.

Αλλά αυτή μόνο η συμπαντική στιγμή αποδεικνύει ότι ένα νήμα συνδέει τα πάντα και τους πάντες μια ουσία διαπερνάει τα πάντα και τους πάντες. Ένα σημείο μηδέν, όπου αναφέρονται όλα και όλοι. Μπορεί να φαίνεται πως ο ένας είναι το αντίθετο του άλλου, αλλά στην πραγματικότητα όταν_ και άμα_ ακουμπήσει κάποιος αυτό το σημείο μηδέν βρίσκει ότι όλα μπορεί να φαίνονται διαφορετικά αλλά βαθιά μέσα στο είναι απορρίπτονται οι αντιθέσεις. Περιττεύει γι’ αυτό να αναλύσω τις συγκεκριμένες διατυπώσεις των δυο ποιητών. Αρκεί το ρίγος που διαπερνά όποιος τα διαβάζει..

Στο δεύτερο μανιφέστο του σουρρεαλισμού (1929) αναφέρεται ότι «τα πάντα τείνουν να μας πείσουν ότι πραγματικά υπάρχει ένα ορισμένο σημείο του μυαλού στο οποίο ζωή και θάνατος, πραγματικό και φανταστικό, παρελθόν και μέλλον […] παύουν να εκλαμβάνονται ως αντιφατικά. Τώρα όσο και αν ψάξει κανένας ποτέ δεν θα βρει στις δραστηριότητες των σουρρεαλιστών άλλη κινούσα δύναμη εκτός από την ελπίδα να βρουν και να προσδιορίσουν το σημείο τούτο».

Για αυτό το σημείο μιλάνε ο Ελύτης και ο Άσιμος στις παραπάνω συμπαντικές στιγμές που κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν για πάντα με χαρτί και μελάνι. Και για αυτό το σημείο υπήρξαν με το βίο τους η απόδειξη. Ίσως γι’ αυτό και οι δυο άφησαν ως σήμερα το στίγμα τους.

Θέλεις να πατάς σταθερά

Σ’ αρέσουν οι ρηχές θάλασσες

Σ’ αρέσει να γυρνάς τον κόσμο

Αλλά πάντα στα ρηχά

Εμένα μ’ αρέσουν οι βαθειές θάλασσες

Κι ας μην γυρνώ τον κόσμο

Κι ας με νομίζεις κολημένο

στο ίδιο αυτό σημείο.

Δεν υπάρχει σύμπαν

Υπάρχουν μόνο στιγμές

Συμπαντικές στιγμές

Αν φτάσεις στην ακινησία

Μπορείς παντού να ταξιδέψεις

Γι’ αυτό το ξέχασες που σούλεγα

μωρό μου κείνο το πρωινό

δίπλα στη σκάλα. Πως η ζωή

κι ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος.

Είναι θέμα αντοχής στην ίδια γραμμή πλεύσης.

Εγώ δεν χρειάζομαι τον κόσμο

Κακώς έχεις νομίσει

Για μένα δεν υπάρχει κόσμος

Χρειάζομαι απλά να δημιουργήσω κόσμους.

Saturday, 28 August 2010

Αβραάμ και Οδυσσέας: δυο πορείες ζωής

Διαβάζω_ λέμε τώρα_ αυτές τις μέρες για να ξαναδώσω το μάθημα Αρχαϊκό Έπος: Όμηρος, και μελετώντας την Οδύσσεια σκέφτηκα κάποιες ιδέες σχετικά με την βιβλική μυθολογία συγκεκριμμένα τον Αβραάμ. Πριν παραθέσω συνοπτικά τους πρώτους προβληματισμούς μου, πρέπει να πω ότι προσωπικά, και ως τώρα, δεν έχω πειστεί ότι η Παλαιά Διαθήκη μέχρι τα χρόνια της βασιλείας τουλάχιστον αναφέρεται εξ ολοκλήρου σε ιστορικά γεγονότα. Ίσως μετά να αλλάξω γνώμη.
Ο Cyrus Gordon μελέτησε τις σχέσεις Παλαιάς Διαθήκης και Ομήρου. Οι απόψεις του είναι συγκλονιστικές κατά την γνώμη μου. Από αυτόν παίρνω λοιπόν την ιδέα να συγκρίνω τους δυο κόσμους της Παλαιάς Διαθήκης και του Ομήρου, περιορίζοντας τους πρώτους προβληματισμούς σε δυο προσωπικότητες που άφησαν το στίγμα τους πέραν των κειμένων που τους αναφέρουν και πέραν των λαών που τους θαύμαζαν στην αρχή. Ο Αβραάμ και ο Οδυσσέας δεν ανήκουν μόνο στους Έλληνες και στους Εβραίους (ως φυλή ακόμα) αλλά στον παγκόσμιο πια πολιτισμό. Αλλά πιο πολύ η πορεία ζωής του καθένα τους μπορεί να αποτελέσει και προσωπική πορεία στον κάθε άνθρωπο.
Ο Αβραάμ ξεκίνησε από την πόλη Ουρ της Χαλδαίας και πήγε με τον πατέρα του στο Χαρράν. Εκεί παρεμβαίνει ένα όν στην αφήγηση. Θα λέγεται Θεός. Αυτός λοιπόν ο Θεός του ζητά να εγκαταλείπει το Χαρράν και να πάει στη χώρα Χαναάν. Του υπόσχεται μετά ότι θα δώσει τη γη Χαναάν σ' αυτόν και στους απογόνους του. Ο Αβραάμ λοιπόν φεύγει από την πατρική του γη, κατασκηνώνει σε μια δεύτερη, που τελικά αφήνει για να καταλήξει σε μια τρίτη. Εκεί θα πεθάνει. Στην πατρική γη δεν γυρνά ποτέ.(Γένεσις κεφ: 12, 17, 23, 25).
Ο Οδυσσέας έφυγε από την Ιθάκη για να πολεμήσει με τους υπόλοιπους Έλληνες στην Τροία. Και στο τέλος του πολέμου, γυρνά από εκεί που ξεκίνησε. Κατά σύμπτωση στο έπος συναντάμε επίσης μια θεϊκή μορφή να παρέμβει στην ζωή του Οδυσσέα. Πρόκειται για την Θεά Αθηνά. Μόνο που εδώ οι παρεμβάσεις της σκοπό έχουν να βοηθήσουν τον Οδυσσέα να φτάσει στον τόπο του. Η Αθηνά δεν αλλάζει τα σχέδια του Οδυσσέα, αλλά τον προστατεύει από τα εμπόδια που μπορεί να θέτουν το σχέδιο της επιστροφής του σε άλλη γραμμή.
Το θέμα μου λοιπόν κοιτάζοντας _και γράφοντας_ στα γρήγορα την μακροδιηγήση των δυο κειμένων, είναι να αποδείξω ότι υπάρχουν δυο μεγάλες πολιτισμικές διαφορές_ παρά τα πολλά κοινά_ μεταξύ του βιβλικού κόσμου και του αρχαίου ελληνικού. Οι διαφορετικές πορείες των δυο πρωταγωνιστών δεν μοιάζουν μεταξύ του η μια είναι ευθύγραμμη και η άλλη κυκλική. Η μια μένει ανοικτή για πάντα, για το αβέβαιο και η άλλη κλείνει_ μετά από πολλές αβεβαιότητες_ σε ένα ασφαλές τέλος.
Εννοείται ότι η ευθύγραμμή πορεία του Αβραάμ δέχτηκε διάφορες εξελίξεις και προσθέσεις σε αντίθεση με εκείνη του Οδυσσέα. Ο Αβραάμ χάραξε μια πορεία από την οποία απομακρύνθηκαν οι απόγονοί του. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες αυτοί την ξαναβρήκαν την γη του πατριάρχη τους, και την μετέτρεψαν σε μια Ιθάκη. Ήρθε όμως άλλος απόγονος του Αβραάμ και είπε πάλι αφήστε πατέρα και μάνα και ακολουθήστε με. Η γή της επαγγελίας έγινε πάλι ένας δρόμος ανοιχτός στα έσχατα. Και αυτός ο Θεός απόγονος του Αβραάμ λέει η γη της επαγγελίας είναι η βασιλεία των ουρανών, η οποία εντέλει βρίσκεται μέσα μας..
Ίσως επανέλθω να διατυπώσω καλύτερα αυτές τις πρώτες σκόρπιες σκέψεις.


Οι πίνακες της ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΡΕΛΛΟΥ

Saturday, 14 August 2010

Στο σουπερμάρκετ της ζωής

Στο σουπερμάρκετ της ζωής

ο απένταρος τι να πάρει;

Μπαίνει χωρίς καλάθι

δεν ξέρει πως να βγει

προϊόντα επί προϊόντων

κρέμες και αρώματα

ζάχαρη χωρίς θερμίδες

και DUO με φτερά*

μάσκες και προσωπεία

θέατρο –κωμωδία.

* ύστερα από διαμαρτυρία αντισεξιστικών αναγνωστριών, απεφάσισα να διαθέσω και εναλλακτικό στίχο, τον εξής: "και Allways με ραβδώσεις".

Πάτρα, 14/8/10

Tuesday, 10 August 2010

Ποίημα #2

Φιλίες παραμύθια

Μ’έρωτες μπερδεμένους

Και στης αυτοκτονίας το γκρεμό

Πρώτη η ελπίδα..


Φιλίες της στιγμής

Και στιγμιαίος καφές

Για ροζ κουβέντες

Σε άχρωμες ημέρες..


Κοινόβιο ο κόσμος

Όλο κελιά_

Ζήτω η μοναξιά_

Με λίγο φως

Από κεριά..


Πάτρα, 10-8-10

معرض بانوراما قطّينة السياحيّ الثاني


حبّ الصديق معتصم تقلا لبلدته قطّينة لم يعد خافياً وتفانيه في خدمتها لا يستطيع التنكّر له أيّ حاسد. فللسنة الثانية على التوالي ينظّم معرضاً يعرض فيه غنى قطّينة التاريخيّ والحضاريّ. ويساهم بنشر ما تعب في تجميعه وتوثيقه من تراث ومعالم يضعها على مرأى أهل البلدة من الناشئة وزوّارها الكثر. الأمر الذي لفتني في معرض بانوراما قطّينة السياحيّ الثاني هو تكريم بعض الشخصيّات المجلّيّة في مجالات العلم والفنّ من أبناء قطّينة، وخصوصاً فئة الطلاب، وهذا إن دلّ على شيء فعلى حرص الراعين والمنظّمين على الاهتمام بكلّ فئات المجتمع المحلّيّ. أتمنّى لمعتصم التوفيق في معرضه هذا ودوام النشاط.
1


في ما يلي لمحة موجزة عن المعرض كما صدر عن المنظّمين:


الغاية من إقامة المعرض:

تنشيط الجانب السياحي في محافظة حمص، وفي منطقة قطّينة خاصّة ،هذه المنطقة التي أصبحت مقصداً لكلِّ الزائرين و السياح. بسبب وجود أجمل بحيرات سورية فيها، و توفر المطاعم و المتنزهات السياحيّة قرب شوا طيها.

كذلك، إظهار التراث الشعبي لها، والّذي يعكس تراث مدينة حمص كاملةً، خاصّةً وأنّها حافظَت عليهِ على مرِّ العصور، كونها كانت مهداً له وشهدت أهمّ الحضارات القديمة، على عاصيها كالحثيّة والفرعونيّة.


مُحتوى المعرض:

يتكوّن المعرض مما يلي:

1- عرض فيديو_ مشاهد مصوّرة منذ أكثر من 28 سنة، تنقل جانباً من جوانب الحياة اليومية لتلك الفترة_ يُحقّق ذلك بواسطة جهاز إسقاط، والمدّة 20دقيقة.

2- عرض بانورامي صور، في الحديقة الطبيعيّة، قياس 50× 70، موزّعة وفق تصميمٍ معيّن. عدد اللوحات 60.

3- عرض مجموعة أعمال تصويرية، من فن التصوير الضوئي، بقياس 30× 40. عدد اللوحات 80.

4- عرض مجموعة من الألبسة التراثية الشعبية، والأدوات التراثية.

5- عرض مجموعة من المنحوتات الخشبية.

المادة المعروضة:

صور تراثيّة، للبحيرة، لبعض الأبنية القديمة المتبقّية، بعض الأعمال التراثيّة، اللّباس والزّي الشعبي. صور من فن التصوير الضوئي، ومجموعة من المنحوتات، لمجموعة من الفنانين المشاركين في المعرض.

مخطط الافتتاح:

1_ يبدأ الافتتاح بكلمة افتتاحية، تضمّن الترحيب بكل الفعاليّات المشاركة، وشرح سبب إقامة مثل هذا المعرض ، ودوره في تشيط الجانب السياحي في المنطقة ككل، وحتىّ على صعيد المحافظة. مدّة الكلمة 4 دقائق.

2_ كلمة عن أهميّة التراث الشعبي في صناعة السياحة، مدنها 6دقائق.

3_ عرض فيديو عن الحياة الريفية، في منطقة قطينة، مدّته 20 دقيقة.

4_ تكريم بعض الشخصيات لدورِهم في رفع سوية المجتمع العربي السوري_ توزيع شهادات تقدير، موقعة من المحافظة وإدارة غرفة السياحة للمنطقة الوسطى وإدارة المعرض_، مثل:

1- المتفوقون في الشهادتين الإعدادية والثانوية للعام الدراسي 2010.

2- أقدم معلم ومعلمة، من أبناء قطينة.

3- أكبر معمر في قطينة، والذي تجاوز عامه الرابعة بعد المئة.

4- مجموعة من فناني التصوير الضوئي، الرسم والنحت.

5- الدكتور سامي الطرشة_ الأستاذ في جامعة البعث_ كشخصية علمية وحزبية لامعة من أبناء المنطقة، ولدوره الريادي تجاه قريته.

6- أمير الشعراء حسن البعيتي.

مكان المعرض:

حمص_ قطّينة_ صالة ومنتزه ضوء القمر السّياحي.

الزّمان:

الاثنين/9/ 8/ 2010. الساعة السابعة مساءً, وحتى /11/ 8/ 2010.

سبب اختيار المكان:

وجود الحديقة إلى جانب الصالة المغلقة، وجمالها المستفاد منهُ في طريقةِ عرضِ اللوحاتِ التراثيّة. وهذا ما يعطي المعرض فرادتَهُ في طريقة العرض، ويميّزه عن غيره من المعارض السابقة التي أقيمت في سوريا. حيث يكون أوّل معرض يقام بهذا الأسلوب في سوريا.