Thursday, 19 July 2012

Θόρυβος ضجيج


Γιατί τόσος θόρυβος

Στα μάτια σας

Δεν είμαι τυφλός

Αλλά η βερικοκιά

Και οι μακρινοί ερωδιοί

Ακόμα

Επαναλαμβάνουν τα όνειρά τους…

Να ‘μαι εγώ μεταλαμβάνω την πραότητα μου

Κουτάλι

Το κουτάλι

Και ξαναδιαβάζω τα ποιήματά μου

Σε έναν φίλο

Με χαμηλωμένη φωνή.

Και ύστερα κλαίω.

Και ύστερα στενοχωρούμαι.

Κ’ ύστερα σπάω το βάζο των λουλουδιών.






του ποιητή Ισκάνταρ Χαμπάς.

لمَ كلّ هذا الضجيج

في عيونكم

لستُ ضريراً

لكنّ شجرة المشمش

وطيور اللقلاق البعيدة

ما زالت

تعيد أحلامها...

ها أنا أتناول وداعتي

ملعقة

ملعقة

وأُعيد قراءة قصائدي

لصديق

بصوت خافت.

ثمّ أبكي.

ثمّ أحزن.

ثمّ أكسر مزهريّة الورد.



للشاعر إسكندر حبش.